Bir varmış bir yokmuş, şehirden uzakta, insan elinin pek değmediği geniş bir orman varmış. Bu ormanın adı "Kayıp Gece Ormanı" olarak bilinirmiş, çünkü buraya adım atan insanların birçoğu geri dönemezmiş. Bazı köylüler ormanda eski zamanlardan kalma ruhların yaşadığına inanırmış, kimisi de kaybolanların ormanın sonsuz sırlarını öğrenip orada kalmaya karar verdiğini söylermiş.
Bir gün, Mert adında genç bir gazeteci, bu gizemli ormanı araştırmaya karar vermiş. Ormanın sırlarını çözmek, onu diğer tüm gazetecilerden ayıracak, ünlü yapacak bir haber yakalamak istiyormuş. Geceyi ormanın derinliklerinde geçirmek için sırt çantasını hazırlamış, yanına kamp malzemelerini almış ve yola koyulmuş.
Ormana vardığında güneş batmak üzereymiş. Yavaş yavaş ağaçların gölgeleri uzamış, hava soğumuş ve sessizlik her yeri kaplamış. İlk birkaç saat boyunca her şey normal görünmüş. Kuş cıvıltıları, hafif esen rüzgarın sesi Mert'e huzur vermiş. Ancak gece yarısına doğru, aniden her şey sessizleşmiş; ne bir kuş sesi ne de bir rüzgar kalmış. Mert, ansızın ürpermiş ve bir şeylerin yanlış gittiğini hissetmiş.
Birden, uzaklardan yumuşak bir ses duyulmuş. Bu ses eski bir Türk halk müziğine benziyormuş, kulağa çok tanıdık ama aynı zamanda ürpertici geliyormuş. Mert, bu müziğin peşine düşmüş, çünkü sesin onu nereye götüreceğini merak ediyormuş. Takip ettikçe etrafındaki ağaçlar değişmiş, yapraklar neredeyse siyaha çalmaya başlamış ve ay ışığı bile sanki ormana girmemeye çalışıyormuş.
Sonunda Mert, küçük bir göletin kenarına varmış. Göletin suyu yıldızlar gibi parıldıyor ve bir insanın yüzünü yansıtır gibi derin bir gizem taşıyormuş. Tam o anda göletin yüzeyinde, geçmişte kaybolmuş insanların yüzleri belirmiş. Hepsi birer hayalet gibi, Mert'e bakıyormuş. Şaşkınlıkla geri çekilmiş ama bir ses ona “Gitme…” diye fısıldamış. Sanki gölet, ona orada kalmasını söylüyormuş.
Mert, geri dönmek istemiş ama bir türlü hareket edemiyormuş. Göletteki yansımasında kendi yüzünü değil, gençliğindeki masum bir çocuğun yüzünü görmüş; adeta geçmişe, saf zamanlarına çekilmiş. Tam o anda anlamış ki Kayıp Gece Ormanı, insanlara onların kaybettikleri saf duygularını, anılarını geri gösteriyor, ama bir bedel karşılığında: Orada sonsuza kadar kalma bedeli.
Mert bu gerçekle yüzleştiğinde, zor da olsa kendini toparlamış, ormandan çıkmak için son bir hamle yapmış. Göletteki yüzler ona gülümsemiş ve sanki ona “Güle güle” der gibi kaybolmuş. Sabahın ilk ışıklarıyla Mert, sonunda ormandan çıkabilmiş. Ama o gecenin sırrını kimseye anlatamamış, çünkü ona inanan çıkmamış.
Mert, ormandan çıktıktan sonra şehir hayatına geri dönse de, gece boyunca gördüklerini unutması mümkün olmamış. Gölette gördüğü o yansımalar, duyduğu eski Türk halk müziği, ona sürekli o geceyi hatırlatıyormuş. Yıllar boyu bu anıları zihninde saklasa da, bu sırla yaşamak onu yormuş. Ormandaki yüzlerin ona "gitme" deyişini düşündükçe, içindeki o tanıdık duygulara geri dönme arzusu gitgide büyümüş.
Bir gün, Mert tekrar ormana gitmeye karar vermiş. Artık yaşlanmış ve yılların yorgunluğunu üzerinde taşıyan bir adam olarak, son bir kez Kayıp Gece Ormanı’na doğru yola çıkmış. Ormana vardığında, yıllar önce karşılaştığı o ilk ağaçların gölgesinde bir süre dinlenmiş. Etrafına bakarken, gece boyunca ormanın ona fısıldadığı eski Türk halk müziğini yine duyar gibi olmuş. Bu sefer korkmamış, aksine o melodinin onu içine çekmesine izin vermiş.
Yavaşça gölete doğru yürümüş ve nihayet varmış. Göletin yüzeyi bu kez daha da parlakmış ve Mert'in yüzünü değil, tüm hayatının sahnelerini yansıtıyormuş: Çocukken babasıyla vakit geçirdiği anlar, gençliğinde aşık olduğu kadın, ilk meslek hayali, her şey bir bir gözlerinin önünde canlanıyormuş. Bu anılar, yıllardır aradığı huzuru ona yeniden hissettirmiş.
Tam o sırada, gölette bir değişim olmuş ve geçmişte kaybolmuş insanların yüzleri birer birer belirmiş. Bu yüzler ona sanki “Hoş geldin” diyormuş. Mert, ormanda kalmayı ve tüm bu anıların arasında yaşamayı kabul etmiş. İçinde bir huzur, bir tamamlanmışlık hissiyle kendini göletin içine bırakmış. Su ona sıcacık bir huzur vermiş, sanki tüm dertleri ondan alıyormuş.
Ertesi sabah, köylülerden biri göletin kenarında Mert'in ayakkabılarını bulmuş. Köylüler, onun da ormanın sırrını keşfettiğine ve orada sonsuza kadar kalmaya karar verdiğine inanmış. Fakat yıllar sonra köylüler, geceleri ormanın derinliklerinden hafif bir halk müziği duyduklarında, bunun Mert’in ruhunun onlara bir selamı olduğunu düşünmüşler.
Ve böylece, Kayıp Gece Ormanı’nın efsanesi devam etmiş. Her yeni gelen, ormanın sırlarını çözmek için adım attığında, ormandaki ağaçlar arasından Mert’in fısıltısını duymuş: "Kaybettiğin geçmişin izini sürme, ancak onunla barışabilirsin." Ama kaybettiklerinin aslında toplum adına ödediğin bedeller olduğunu fark ettiğinde, Mert’in gazetecilik uğruna ödediği bedeli olduğunu fark eden bir kişi bile çıkmamış. Ve o gazetecinin feda ettiği ömür, o Kayıp Gece Ormanında bir sır olarak kalmaya devam etmiş….
