GEÇMİŞTEN BİR ANI: HAYAT HİKAYEMDEN BİR ANEKDOT: DOĞUMUM
Tarih: 4.8.2016 23:08:20 / 754okunma / yorum
Gazi Mert (SOHBET KÖŞESİ)

GEÇMİŞTEN BİR ANI: HAYAT HİKAYEMDEN BİR ANEKDOT; DOĞUMUM

1945 yılının Nisan ayı… Nisan ayının 20´si…

İçel İl´i, Anamur İlçesi, Bozyazı beldesi, Gürlevik köyü, Denizciler mahallesinde ahşaptan yapılmış iki katlı bir ev…

Ev eski “YÖRÜK” adetlerinde olduğu gibi 2´inci katı oturmak için alt katı ise hayvanların barınması düşüncesiyle “AHIR” olarak yapılmış…

Evin beyi Ahmet ağa´da bir telaş, bir telaş ki sormayın…

Nasıl telaşlanmasın ki?

Askerde savaşta sol kolunu kaybettiği için tek kollu olarak hayat mücadelesini sürdürürken eşi Fatma hanımdan 4 çocuğu dünyaya gelmiş; Mahmut, Fazilet, Mürüvvet ve Hamdi…

5´inci çocuğunu beklerken ve çocuk henüz 6 aylıkken hamile eşi Fatma hanım akşam üzeri sarı İneği sağmak için bahçeye inmiş…

…Ve işte o anda olanlar olmuş…

Sarı İnek yavrusunu Fatma hanımdan sakınayım derken sağ ayağıyla şiddetli bir tekme atmış…

…Ve sarı İneğin tekmesi hamile Fatma hanımın tam karnına isabet etmiş…

Fatma hanım oracığa yığılıp kalmış…

Bunu gören kaynana Seyde nine çığlığı basmış…

İşte Ahmet ağa´daki telaşın sebebi bu çığlıkmış…

O sırada annem bana 6 aylık hamile imiş…

İlçede doktor da yokmuş…

İnek´ten aldığı darbelerin etkisiyle annem yaklaşık 1 ay kadar hasta olarak yatmış…

Henüz iyileşmemişken doğum sancıları başlamış…

Ebe aramışlar…

Aslında o anda ebe bulmak da imkansızmış…

Babamın yakın akrabalarından Kadir amca (Koca Kadir lakaplı Kadir Doludeniz)´ın hanımını “Emine aba”yı çağırmışlar…

“Emine aba”, kaynana Seyde nine ve komşu kadınların yardımları…

…Ve ben 7 aylıkken dünyaya gelmişim…

Adımı da GAZİ koymuşlar…

Acaba babamın savaşta kolunu kaybedip “Gazi” oluşundan mı yoksa sarı İneğin anneme tekme vuruşundan çağrışım yaparak kaza geçirişimden mi yoksa başka bir sebepten mi nedendir bilinmez adımı GAZİ koymuşlar…

12 yaşlarındayken 1957 yılında “GÜNLÜĞÜM”e yazdığım bilgilere göre de adımın “Gazi” konmasının başka bir öyküsü varmış…

Bana doğumda “ebelik” yapan “Emine aba” ben doğmadan 3 gün önce babamın babası olan Sipahi dedemi rüyasında görmüş…

Sipahi dedem “Emine aba”ya rüyasında demiş ki;

“-Oğlum Ahmet´in bir oğlu olacak… Adını Battal Gazi koyun…”

Ben doğmadan önce “Emine aba” bu rüyayı babama anlatmış…

Adımı “Gazi” koymuşlar…

İleriki yıllarda rahmetli babam bana derdi ki; “Oğlum senin göbek adın Hüseyin Battal…”

Çocukluk yıllarımda ne zaman tarihi özellikleri olan “Hüseyin Gazi” veya “Battal Gazi” adlarını duysam hep babamın benim için söylediği “Göbek Adı”m aklıma gelirdi.

O dönemde Denizciler mahallesinde motorlu vasıta yok ki hastayı doktora götürebilesin…

Ayrıca şehir merkezinde doktor yok ki tedavi için doktora gidebilesin…

…Ve yine o dönemde 7 aylık dünyaya gelen pek çocuk da yok…

İşte bu alışılmamış durumlar sebebiyle babam büyük bir telaşa kapılmış…

Bir tarafta loğusa yatağında, erken doğum yapan ve sarı İneğin darbesiyle karnında büyük bir yara oluşun annem…

Diğer yanda 2 ay erken dünyaya gelen ben…

Doğduğum zaman adeta ölü doğmuşum…

Hiç nefesim çıkmazmış…

Neyse ki kısa bir müddet sonra nefes almaya başlamışım…

Alışılmışın dışında bir doğum…

Ne KÜVEZ var ne de Hijyenik bir ortam…

Herkeste bir telaş, bir telaş ki sormayın…

Günler-günleri, aylar-ayları kovalamış annem ve ben toparlanmışız…

Ailemizde normal hayat başlamış…

Tabi buna normal hayat denebilirse…

Geçirdiği korku ve büyük travma sebebiyle annemin sütü kesilmiş…

Annem´e tekme vuran sarı İnek´te dana´sıyla birlikte

Babam tarafından yok pahasına Ermenek´ten gelen bir tüccara satılmış…

Çevrede sütanne olabilecek yeni doğum yapan kadın da yokmuş…

Hele-hele bugünün şartlarında normal bir taksi parası kadar pahalı olan “Süt İneği” de hiçbir komşumuzda yokmuş…

Annem beni mısır unundan yapılmış, sadece suyla karıştırılabilen hamur şeklinde bir yiyecekle büyütmeye çalışmış…

Ek gıda olarak da buğday ununu tereyağıyla kavurup cam kâsede saklar ve zaman-zaman bu karışımı suyla ıslatarak bana yedirirmiş…

Ama her zaman tereyağını bulmak ta mümkün olmuyormuş…

Ülkede olduğu gibi Anamur´da, Bozyazı´da, bizim evimizde de kıtlık hüküm sürüyormuş…

Ancak babam askeri malûlü olduğu için maaş alıyormuş ve maddi durumumuz komşularımıza göre biraz iyiymiş…

Kıtlık sebebiyle ekmek yok…Çay yok…Şeker yok…

Annem şekeri bulsa “PALUZE” adı verilen bir tür yiyecekle beslenme proplemimi halledecekmiş ama, sadece evimizde köyde “DARI”,şehirde “MISIR” adı verilen bir tür “TAHIL”dan yapılan “DARI UN”u ve buğday unu varmış…

Annemin GÜNLÜĞÜM´e yansıyan sözlerine göre, darı ve buğday ununu bulduğu için de şükrediyormuş…

Bazı komşularımız kıtlık sebebiyle “DARI”yı da bulamıyor, darının KOÇAN´ından un yapıp yiyorlarmış…

Bazıları darı koçanını da bulamıyor sadece yaylalarda yetişen meşe (pelit) ağaçlarının palamut´unu toplayıp un yaptırıp yiyorlarmış…

“Kıtlık” döneminin daha başka yan etkileri de varmış…

Çevrede Akarsu, evde kurna´dan akan su da yokmuş…

Su,10´larca kişinin hayvanlarını da suladığı bir kuyudan getiriliyormuş…

Kuyudan getirilen ve hijyenik olmayan su ile çamaşırlar yıkanıyormuş…

Bazı aileler kuyunun başındaki üstü açık 4 duvardan ibaret olan “ÇAMAŞIRHANE”de çamaşırlarını yıkıyorlarmış…

Üstelik kıtlık sebebiyle sabun bile alınamıyor ve sabun yerine “PELİT” ten yapılan “KÜL” ile çamaşırlar yıkanıyormuş…

Elektrik olmadığı için gaz lambasıyla veya fenerle idare ediliyormuş…

Gaz da bulunmadığı zamanlar “ÇIRA” ile aydınlanılıyormuş…

Gaz lambası 3-5-8-14…şeklinde numaralı olurmuş…

Normal zamanda 3 numara yakılırken misafir geldiği zaman daha iyi aydınlansın diye 14 numaralı lamba yakılırmış…

Fenerler de boy-boy olurmuş…

“Gemici Feneri” olan hali vakti yerinde sayılırmış…

Bizim de 3 ve 14 numaralı lamba ile bir gemici fenerimiz varmış…

Elektrik olmadığı için bugünkü anlamda buzdolabı-derin dondurucu gibi yemek saklanabilen beyaz eşyalar da yokmuş…

Yemekler tel dolaplarda saklanırmış…

Ya da bazı yemekler bozulmasın diye kuyulara sarkıtılırmış…

Yemek yiyebilmek için tabak, çatal, demir kaşık, bıçak da yokmuş…

Ailenin bütün fertleri ağaçtan yapılan yuvarlak bir “SİNİ”nin etrafında toplanır, ağaçtan yapılmış kaşıklarla “SİNİ”nin orta yerine konan tek kaptan yemek yerlermiş…

Burada çocukluğumda GÜNLÜĞÜM´e yazdığım bir anekdotu anlatmadan geçemeyeceğim;

Kıtlık dönemlerinin hüküm sürdüğü benim çocukluk yıllarımda mahallemizin, Gürlevik mahallesinin muhtarı Sayın Mehmet Deniz bir misafir ağırlama telaşına düşmüş…

Gelecek olan misafir de Anamur´lu Mersin Milletvekili Sayın Halil Atalay ve sayın Halil Atalay´la birlikte Ankara´dan,

T.M.M. Meclisi´nden gelen milletvekili misafirleri imiş…

Misafirlere çay ya da kahve ikram edilecek fakat Anamur ve Bozyazı´da hiç şeker yokmuş…

Muhtar Sayın Mehmet Deniz şeker bulma telaşında ama hiçbir yerde şeker yokmuş…

Olay bir yaz günü Bozyazı´da geçiyormuş…

Biz ailece Tersakan yaylasındaymışız…

İşte tam bu sırada babam mısır tarlasını sulamak için yayladan Bozyazı´ya gelmiş…

Muhtar çok yakın akrabamız…

Babama demiş ki; “Hiçbir yerde şeker bulamadık…

Milletvekilimiz sayın Halil Atalay´la misafirleri gelecek… Sizin evin dolaplarına bir bakalım. Fatma Nenem (anneme Fatma nene derdi.) belki bir yerlere şeker saklamıştır…”

Gerçekten bizim evin dolabının birinde bir tas içerisinde şeker bulmuşlar ve misafirleri ağırlamışlar…

Şekerin bile bulunmadığı bir dönem…

İşte ben böyle bir dönemde dünyaya gelmişim…

Bu zor şartlarda yaşama mücadelesi verirken 2 aylık olduğum zaman ateşli bir hastalığa yakalanmışım…

Yapılan bütün müdahalelere rağmen bir türlü ateşim düşmüyormuş…

O dönemin en iyi okullarından olan Rüştüye mezunu büyük amcam Yusuf ağa alelacele bir kazana soğuk su doldurtmuş…

Her iki ayağımdan baş aşağı tutarak beni içi soğuk su dolu kazana daldırmış…

Bir taraftan da bana devamlı soğuk su döküyormuş…

Hiç nefes alamıyormuşum…

Bu operasyon dakikalarca sürmüş…

Herkes öldüğümü zannederek feryat ederken Yusuf amcam beni devamlı kazana daldırıp-daldırıp çıkarıyormuş…

Annem bir tarafta perişan şekilde lohusa yatağında yatarken, babam feryat ederken Mahmut ve Hamdi ağabeylerim, Fazilet ve Mürüvvet ablalarım sağa sola koşuşurken Yusuf Amcamdan titrek bir ses duyulmuş;

“Ateşi düştü… Yaşıyor…”

…Ve bayılmış, oracığa yığılıp kalmış…

…7 aylık erken doğumdan sonra ilk ciddi hastalığımı da atlatmışım.

( Devamı için bakınız: gazimert.com. Hayat Hikâyem bölümü )

Yazarın Diğer Yazıları
İSLAMİYET BARIŞTAN YANADIR AMA… (15 Ekim 2018 - Pazartesi)
KURBAN BAYRAMININ DÜŞÜNDÜRDÜKLERİ... (20 Ağustos 2018 - Pazartesi)
YENİ SEÇİLECEK BELEDİYE BAŞKANINA ÖNERİ (21 Temmuz 2018 - Cumartesi)
RAMAZAN BAYRAMININ DÜŞÜNDÜRDÜKLERİ… (14 Haziran 2018 - Perşembe)
GAZİ BABAM (07 Nisan 2018 - Cumartesi)
İSLAMDA KUTSAL SAYILAN ÜÇ AYLAR (30 Mart 2018 - Cuma)
GEÇMİŞTEN BİR ANI (16 Mart 2018 - Cuma)
BUGÜN DÜNYA KADINLAR GÜNÜ… (08 Mart 2018 - Perşembe)
ANAMURLU ŞEHİTLERİMİZ (06 Şubat 2018 - Salı)
TERÖR ÖRGÜTLERİNİN KORKULU RÜYALARI (20 Ocak 2018 - Cumartesi)
BİR YARIŞMANIN ARDINDAN... (20 Ekim 2017 - Cuma)
İSLAMDA İLK ANARŞİSTLER- (15 Ağustos 2017 - Salı)
ORUÇ ÜZERİNE... (28 Mayıs 2017 - Pazar)
RAMAZANA GİRERKEN... (26 Mayıs 2017 - Cuma)
RAMAZAN AYI (24 Mayıs 2017 - Çarşamba)
BAHARIN MÜJDECİSİ; HIDRELLEZ BAYRAMI… (04 Mayıs 2017 - Perşembe)
BİR ANI: İLKOKULA NASIL KAYDOLDUM? (22 Nisan 2017 - Cumartesi)
ÜÇ AYLARIN İSLAM ALEMİ İÇİN ÖNEMİ (29 Mart 2017 - Çarşamba)
DOĞUMUM İLE İLGİLİ BİR NOSTALJİ ( 2 ) (01 Mart 2017 - Çarşamba)
BARIŞA GİDEN YOL SEVGİDEN GEÇER (24 Ocak 2017 - Salı)
SİHİR VE SİHİRBAZLIK ÜZERİNE... (20 Aralık 2016 - Salı)
TÜRK MİLLETİNİN ZAFERİNİN KAYNAĞI (27 Kasım 2016 - Pazar)
KAHRAMAN KADINLARIMIZ (12 Kasım 2016 - Cumartesi)
ANAMUR YAMAÇ PARAŞÜTÜNÜN ARDINDAN (24 Eylül 2016 - Cumartesi)
YENİ EĞİTİM ÖĞRETİM YILI BAŞLIYOR… (17 Eylül 2016 - Cumartesi)
RAMAZAN GELDİ HOŞ GELDİ (05 Haziran 2016 - Pazar)
GÜZELLER VE GÜZELLİKLER DİYARI: ANAMUR (29 Aralık 2015 - Salı)
BARIŞ ÜZERİNE... (03 Kasım 2015 - Salı)
EĞİTİM-ÖĞRETİM YILI SONA ERERKEN... (15 Haziran 2015 - Pazartesi)
BİRLİK VE BERABERLİK SAĞLANMALIDIR (13 Haziran 2015 - Cumartesi)
TÜRKİYE TERÖR OLAYLARINI HAK ETMİYOR (09 Nisan 2015 - Perşembe)
DÜNYA GIDA GÜNÜ KUTLAMALARI (06 Mart 2015 - Cuma)
ZİL ÇALDI HAYDİ ÇOCUKLAR OKULA (07 Şubat 2015 - Cumartesi)
BİR ÖDEV BİR HİKAYE (14 Ocak 2015 - Çarşamba)
ANAMUR’DAN KIBRIS’A BARIŞ SUYU (29 Aralık 2014 - Pazartesi)
İŞÇİ VE İŞVEREN HAKLARI... (08 Aralık 2014 - Pazartesi)
AKINCILAR VE AKINCILIK... (11 Kasım 2014 - Salı)
SAVAŞ VE BARIŞ ANLAYIŞIMIZ (15 Ekim 2014 - Çarşamba)
GÜNDEMDEKİ OKUL : İMAM-HATİP LİSELERİ... (13 Eylül 2014 - Cumartesi)
OSMANLILARDA HUKUK SİSTEMİ (01 Ağustos 2014 - Cuma)
SEVGİLİ VEDAT ÇELİKBAŞ’IN ARDINDAN... (10 Temmuz 2014 - Perşembe)
ORUÇ ÜZERİNE... (06 Temmuz 2014 - Pazar)
RAMAZANA GİRERKEN... (28 Haziran 2014 - Cumartesi)
KIZLARIN EĞİTİMİNE İSLAMIN BAKIŞI (23 Mayıs 2014 - Cuma)
Sayfa:
ANAMUR TV

ÇOK YAKINDA!

Çok Okunanlar
Çok Yorumlananlar
DOLAR
5.3504
EURO
6.0839
FOTO GALERİ
VİDEO GALERİ
Başlangıç Tarihi
Bitiş Tarihi
Mersin için namaz vakitleri
İmsak Güneş Öğle İkindi Akşam Yatsi
06:06 07:46 12:54 15:27 17:45 19:12